Przeanalizujemy niektóre z nich. Wielu rodziców ma pomysł na to, jakie powinno być życie ich dziecka i jak ma wyglądać jego przyszłość. Starają się więc, poprzez odpowiednie oddziaływania, kierować nimi tak, aby „pasowało” (w przybliżeniu przynajmniej) do założonego obrazu. Zazwyczaj udaje im się to w kolejnych fazach rozwoju aż do… No właśnie! Z nadejściem dorastania znane Ci procesy powodują, że dzieci zaczynają zachowywać się niezgodnie z oczekiwaniami rodziców, wymykają się spod kontroli, a dotychczasowe sposoby postępowania wychowawczego rodziców stają się zupełnie nieskuteczne. Przeżywają oni — dotkliwie nieraz — poczucie bezradności, obawy o aktualną i przyszłą sytuację dzieci, czując się za nią odpowiedzialni, B równocześnie nie mając na nią wpływu. Stan ten pogłębiony bywa uczuciami zawodu, a nawet klęski. Wszystkie te uczucia powodują stałe i bardzo przykre napięcia, co w konsekwencji i rujnuje na całokształt kontaktów rodzice — dzieci.